Drukuj

grouchy 29 maja 1847r. zmarł Emmanuel, markiz de Grouchy - jeden z ostatnich mianowanych marszałków napoleońskich. Urodzony 23 października 1766r. w zamku Villette w dep. Seine-et-Oise. Po ukończeniu szkoły wojskowej w Strasburgu mianowany podporucznikiem w królewskim pułku gwardii przybocznej. Niebawem wystąpił z wojska i stanął po stronie rewolucji. W 1795r. otrzymał szarżę generała dywizji i dowództwo nad Armią Wybrzeży Oceanu. Trzy lata poźniej mianowany dowódcą dywizji w Armii Italii. Wkrótce dostał się do niewoli austriackiej. Powrócił do Francji w 1800r. i od razu otrzymał przydział do Armii Renu.

W kampanii 1805r. objął dowództwo nad 2. dywizją w korpusie Marmonta, a w rok później komendę nad 2. dywizją dragonów pod rozkazami Joachima Murata. W czasie kampanii 1807r. walczył pod Olsztynem szturmując oddziały rosyjskie w okolicach dzisiejszej Kolonii Mazurskiej. 3 II 1807r. jego dywizja brała udział w zdobywaniu grobli pod Barkwedą. W dniu następnym Grouchy walczył pod Polejkami, Łomami i Skolitami. Wsławił się także wspaniałą szarżą 80. szwadronów pod Pruską Iławą.
Po kampanii w Prusach oddelegowany najpierw do Hiszpanii, a następnie do Austrii, gdzie odznaczył się pod Wagram. W kampanii 1812r. otrzymał dowództwo korpusu kawalerii rezerwowej. Odegrał istotną rolę w bitwach pod Możajskiem i Małojarosławcem.
Odsunięty od kampanii 1813r. zaszył się w swoich posiadłościach. Do służby powrócił w roku następnym. W czasie stu dni spontanicznie przyłączył się do Napoleona. Odznaczył się walcząc na południu Francji. Otrzymał za to upragnioną buławę (15 kwietnia 1815r.). Wkrótce okrył się złą sławą, gdyż w czasie bitwy pod Waterloo nie pospieszył Napoleonowi na ratunek.
Po klęsce Napoleona udał się do Stanów Zjednoczonych Ameryki. Powrócił dopiero w 1820r.

Źródło: R. Bielecki, Encyklopedia wojen napoleońskich, W-wa 2002.