Drukuj

powiększ14. października 1806r. - seria dwóch bitew stoczonych przez wojska napoleońskie z siłami pruskimi pod Jeną i Auerstädt. Ich efektem było rozgromienie armii Fryderyka Wilhelma III.
Napoleon powiadomiony przez zwiadowców o obecności Prusaków na drodze z Jeny do Weimaru był przekonany, że ma przed sobą jedynie straż przednią. Rankiem 14. października cesarz postanowił wykorzystać zaskoczenie i polecił zaatakować Prusaków w gęstej mgle. Bitwa rozpoczęła sie o godz. 6. czołowym uderzeniem sił gen. Lannes'a i Augereau na korpus gen. Tauentziena. Po trzech godzinach walk prusacy pozbawieni wsparcia wycofali się na zachód oddając dogodny teren przeciwnikowi.

Tymczasem pod Naumburgiem korpus Davout'a przekroczył rzekę Soławę. Kilka kilometrów dalej natknął się na pruskie oddziały piechoty i kawalerii.  Będąca na przedzie francuska dywizja gen. Gudin'a skutecznie powstrzymała ataki pruskie. Doczekawszy się wsparcia ze strony dywizji Friant'a oraz kawalerii Viallanes'a przeszła do kontrofensywy. Pruski gen. Blücher który nie mógł przełamać francuskich czworoboków postanowił się wycofać. Nie był to jednak koniec bitwy w rejonie Auerstädt. Prusacy rzucili do walki dywizję ks. Oranii. Atak okazał się jednak bezcelowy, gdyż w tym momencie nadciągnęła dywizja francuska dywizja gen. Morand'a. W trakcie walki śmierć poniósł Karol Wilhelm Brunszwicki, a dowództwo objął sam Fryderyk Wilhelm, który nakazał generalny odwrót.
W tym samym momencie pod Jeną armia pruska księcia Hohenlohe ponosiła krwawe straty stojąc nieruchomo pod ogniem francuskim. Napoleon wykorzystując bierną postawę przeciwnika zdążył ściągnąć większą część swych sił. Polecił Ney'owi uderzyć na prawe skrzydło Prusaków. Do boju ruszyła także ciężka jazda gen. Hautpoula i Kleina. Prusacy nie zdążyli nawet ściągnąć posiłków.

Bitwy pod Jeną i Auerstädt zadecydowały o wyniku kampanii jesiennej 1806r. Wspaniałe zwycięstwa pozwoliły Francuzom zagarnąć w sumie ponad 300 dział i 40 sztandarów pruskich. W wyniku bezpośrednich walk do niewoli dostało się około 20 tys. żołnierzy pruskich. Pozostałe dywizje, które nie zostały rozbite w ciągu kilku kolejnych tygodni poddały się bez walki.

Źródło: R. Bielecki, Encyklopedia wojen napoleońskich, W-wa 2002.