Bennigsen10 lutego 1745 r. - urodził się Levin August Gottlieb Teophil von Bennigsen (Леонтий Леонтьевич Беннигсен) - feldmarszałek rosyjski, głównodowodzący wojskami rosyjsko-pruskimi podczas kampanii 1806/1807 roku. Urodzony w Brunszwiku koło Hanoweru, od 1773 w służbie rosyjskiej. Brał udział w wojnach z Turkami oraz w tłumieniu powstania kościuszkowskiego. Uczestnik zamachu na cara Pawła I. Mówiono że udusił go własną szarfą orderową.
W 1805 r. stanął na czele 3 Armii wysłanej na pomoc Kutuzowowi. Nie zdążył jednak dotrzeć pod Austerlitz. W kampanii następnego roku dowodził armią rosyjską. Po nierozstrzygniętych bitwach pod Pułtuskiem i Gołyminem wycofał sie w rejon jezior mazurskich. W tym czasie odznaczony orderem św. Jerzego III klasy oraz mianowany naczelnym dowódcą wojsk rosyjsko-pruskich.

Niepewny swojego położenia wraz z początkiem nowego 1807 r. przyjął taktykę wycofywania się na północ. Dzięki sprawnym przemarszom nocnym ewakuował się w stronę Królewca. Przyjął bitwę dopiero pod Pruską Iławą, gdzie odniósł połowiczny sukces. Zatrzymał dalszy pochód armii Napoleona, który zmuszony został do wstrzymania działań i uzupełnienia poniesionych strat. Ostatecznie bilans kampanii w Prusach zakończył sie dla Bennigsena porażką pod Frydlandem.

W kampanii 1812 roku mianowany szefem sztabu u boku Kutuzowa. Opowiadał się za wydaniem jeszcze jednej bitwy Napoleonowi mimo przegranej Rosjan pod Możajskiem. Odniósł zwycięstwo nad kawalerią Murat'a pod Winkowem.
Bennigsen znany był w armii ze swych licznych intryg. Nie przepadało za nim naczelne dowództwo. Cieszył się jednak zaufaniem cara, który po śmierci w 1813 r. Kutuzowa powierzył mu ponownie naczelne dowództwo armii rosyjskiej. Za zasługi w bitwie pod Lipskiem otrzymał tytuł hrabiowski z rąk samego Aleksandra I.
W latach 1814-1818 dowódca 2 Armii stacjonującej na południu Rosji. Za swą nieudolność odwołany ze służby. Zmarł w Barteln w Niemczech.

źródło: R. Bielecki, Encyklopedia wojen napoleońskich, W-wa 2002.