Drukuj

Marmont20 lipca 1774 r. w Châtillon-sur-Seine w Burgundii urodził się Auguste Frédéric Louis Viesse de Marmont późniejszy generał i marszałek cesarstwa. Za sprawą ojca w wieku 15 lat wstąpił do wojska. Początkowo służył w piechocie, niebawem przeniósł się do artylerii. Brał czynny udział w oblężeniu Tulonu, gdzie poznał Napoleona Bonaparte. Jego talent bardzo przypadł Bonapartemu, który zaproponował mu funkcję adiutanta. Wspólnie brali też udział w wyprawie do Egiptu, gdzie Marmont dosłużył się stopnia generała brygady.

Po powrocie do Europy brał udział w zamachu 18 Brumaire'a. Wkrótce wysłany z armią do Włoch, gdzie brał udział w bitwie pod Marengo. Znakomita postawa w bitwie przyczyniła się do jego awansu na generała dywizji. W 1801 roku został mianowany Inspektorem Generalnym Artylerii.

Cztery lata później otrzymał dowództwo nad korpusem. Wziął udział w bitwie pod Ulm. Następnie Napoleon wysłał go na czele niewielkiej armii z rozkazem zajęcia Dalmacji. Podczas tej kampanii zdobył Dubrovnik. Przez kolejne lata mianowany namiestnikiem Dalmacji pełnił funkcje gubernatora. Zasłynął jako wzorowy gospodarz i sumienny urzędnik cesarski.
W kampanii 1809 roku brał udział w bitwie pod Wiedniem. Po zwycięstwie pod Wagram Napoleon mianował go marszałkiem Francji. Otrzymał także tytuł gubernatora prowincji Iliria. W roku następnym odwołany z Ilirii i przeniesiony do Hiszpanii, gdzie zastąpił marszałka Massénę. Ranny poważnie w bitwie pod Salamanką trafił na leczenie do Francji, skąd w kwietniu 1813 r. Napoleon wezwał go do wzięcia udziału w kampanii niemieckiej. Odznaczył się w bitwach pod Lützen, Budziszynem i Dreznem, a także w zimowej kampanii roku 1814. Zasłużył się także podczas ostatniej bitwy w obronie Paryża, skąd wycofał swe wojska, w liczbie około 20 000 do Essonne.
Po klęsce Napoleona przeszedł na stronę rojalistów poddając swój korpus koalicjantom. Za czasów restauracji Burbonów został parem Francji i generałem majorem gwardii królewskiej. Nie zyskał jednak sympatii dworu królewskiego. Mimo tego odznaczony w 1820 r. orderem Św. Ducha i krzyżem Św. Ludwika. Zmarł 2 marca 1852 r. w Wenecji.